شايد اين اسم رو خيلي شنيده باشيم . درسته ؛ كساني كه با IT آشنايي دارند حتما اين نام شنيده اند. براي ساده كردن پردازش هاي تجاري بايد برنامه هاي غير متمركز باهم ارتباط داشته و از داده هاي اشتراكي يكديگر استفاده كنند.
وب سرويس ها نرم افزارهايي هستند كه از XML براي انتقال اطلاعات بين نرم افزار هاي ديگر از طريق پروتكل هاي معمول اينترنت استفاده مي كنند. وب سرويس ها مي توانند از پروتكل هاي زيادي در اينترنت استفاده كنند اما بيشتر از HTTP كه مهمترين آنهاست استفاده مي كنند.
دريك برنامه؛ وب سرويس مي تواند آخرين عنوان هاي اخبار را از وب سرويس بگيرد يا يك برنامه مالي مي تواند آخرين اخبار و اطلاعات بورس را از وب سرويس بگيرد.
موفق باشيد --- علي سالارپور PersianCyber
"Paul Flessner" نائب رئيس مايكروسافت: يك وب سرويس مي كاري كه مي كند را در خود مخفي نگه مي دارد وقتي برنامه اي به آن اطلاعات داد وب سرويس آن را پردازش مي كند و در جواب آن اطلاعاتي را به برنامه اصلي بر مي گرداند . وب سرويس ها بر پايه XML بنا نهاده شده اند. XML و XMLهاي مبتني بر SOAP يا Simple Object Access Protocol تكنولوژي هايي هستند كه به وب سرويس اين امكان رو مي دهند كه با يكديگر برنامه ها ارتباط داشته باشند . حتي اگر آن برنامه ها در زبانهاي مختلف نوشته شده و بر روي سيستم عامل هاي مختلفي در حال اجرا باشد.
وب سرويس ها توانايي توصيف خود را نيز دارند . به اين معني كه كاري را كه انجام مي دهند و نحوه استفاده از خودشان را توضيح مي دهند. اين توضيحات به طور كلي در Web Service Description Language (WSDL) نوشته مي شود. WSDL يك استاندارد بر مبناي XML است. يكي ديگر از استانداردهاي وب سرويس UDDI مي باشد كه برنامه نويس مي تواند به دنبال وب سرويس مورد علاقه خود در دايركتوريهايي مثل UDDI (Universal Description, Discovery and Integratoin) جستجوكند.
(XTensible Markup Language) XML
XML يك تكنولوژي است كه به شكل گسترده از آن پشتيباني مي شود . البته قابل ذكر است كه اين تكنولوژي Open Source مي باشد. (متعلق به شركت خاصي نمي باشد)
اما چه شد كه XML بوجود آمد؟
پس از استفاده از وب در دهه 90 كم كم مشخص شد كه HTML خيلي محدوديت دارد و آن اين است كه در توسعه پذيري (قابليت اضافه و كم كردن خواص) و ضعف آن در توصيف ديتاتهايي كه درون خود نگهداري ميكند برنامه نويسان را نا اميد كرد.
در پاسخ به اين مشكلات W3C يك سري امكانات را درجهت توسعه HTML به آن افزود كه امكان تغيير ساختارهاي متني HTML مهم ترين آنهاست. اين امكان را Cascade Style Sheet يا همون CSS مي نامند.
اين توسعه موقتي بود. بايد يك روشي استاندارد شده ؛ توسعه پذير و داراي ساختار قوي ايجاد مي شد. XML داراي قدرت و توسعه پذيري SGML و سادگي در ارتباط در وب به آن دارد.
يكي از مشخصات XML استقلال اطلاعات يا جدا بودن محتتوا از ظاهر يك بحساب مي آيد. متنهاي XML فقط يك ديتابيس را توصيف مي كنند و برنامه اي كه XML براي آن قابل درك است قادر است به اطلاعات درون فايل XML هرگونه شكلي كه ايل است بدهد. متنهاي XML حاوي ديتابيس هستند بدون شكل خاص بنابراين برنامه اي كه از ان مي خواهد تلفن همراه مي تواند متفاوت باشد.
وقتي كه نرم افزارها امكانات وبي خود را افزايش دادند اين طور به نظر مي آيد كه XML به عنوان يك تكنولوژي جهاني براي فرستادن اطلاعات بين برنامه ها انتخاب شود. تمامي برنامه هاي كه از XML استفاده مي كنند توانايي XML يكديگر را بفهمند را دارند. اين سطح بالاي تطابيق بين برنامه ها باعث مي شود كه XML: يك تكنولوژي مناسب براي وب سرويس باشد چون بدون اينكه احتياج به سيستم عامل و سخت افزار يكسان باشد مي تواند اطلاعات را جابجا كند.
Simple Object Access Protocol (SOAP)
SOAP يكي از عمومي ترين استانداردهايي است كه در وب سرويس ها استفاده مي شود. اولين بار در سال 1998 توسط شركت UserLand و مايكروسافت ساخته شده و نسخه اول آن در سال 1999 ارايه شده است. آخرين نسخه آن در دسامبر 2001 در W3C ارايه شد . نسخه 1.2 نمايانگر اشتياق صنعت IT براي استفاده از SOAP و وب سرويس است.
هدف اصلي SOAP فرستادن ديتا بين سيستم هاي پخش شده بر روي شبكه مي باشد. پيغامهاي SOAP وسيله اي براي ارتباط و انتقال ديتا زماني كه شبكه شروع به ارتباط با وب سرويس مي كند ؛ مي باشد . يك پيغام SOAP به وب سرويس فرستاده مي شود و يك تابع را در آن به اجرا در مي آورد يعني اين پيغام از وب سرويس تقاضاي انجام كاري را مي كند. وب سرويس نيز از محتواي پيغام SOAP استفاده كرده و عمليات خود را آغاز مي كند و نتايج را با يك پيغام SOAP ديگر به برنامه اصلي مي فرستد.
يك پيغام SOAP از سه بخش مهم تشكيل شده است : پوشش (Envelope)، Header ، بدنه (Body) .
1.قسمت پوشش براي دسته بندي كردن كل پيغام كاه به كار مي رود . اين بخش محتواي پيغام را توصيف و گيرنده آن را مشخص مي كند.
2.Header : يك بخش اختياري مي باشد و مطلبي مانند امنيت و مسيريابي را توضيح مي دهد.
3. بدنه پيغام به بخشي اطلاق مي شود كه ديتاهاي مورد نظر در آن قرار مي گيرد. ديتاها بر مبناي XML هستند و از يك مدل خاص كه الگوها آن را توضيح مي دهند تبعيت مي كنند. اين الگوها به گيرنده كمك مي كنند تا متن را درست تفسير كند . پيغامها توسط سرورهاي SOPA گرفته و تفسير مي شود تا در نتيجه آن وب سرويس ها فعال شوند و كار خود را انجام دهند .
براي اينكه از SOAP در وب سرويس استفاده نكنيم از تعداد زيادي پروتكل بايد استفاده شود. براي مثال XML-RPC تكنولوژي قديمي تر بود كه همين امكانات را ايجاد مي كرد . به هر حال ؛ خيلي از سازندگان بزرگ نرم افزار SOAP را بر تكنولوژي هاي قديمي ديگر ترجيح داند.
3برتري مهم SOAP نسبت به تكنولوژي هاي ديگر : Extensibility ، Simplicity و Interoperability است.
پيغام هاي SOAP داراي كدهاي زيادي نيستند و براي فرستادن و گرفتن آن به نرم افزار خاصي نيازي نيست. SOAP اين امكان را به برنامه نويس مي دهد تا بنا به نياز خود آنها را تغيير دهد. در آخر به دليل اينكه SOAP از XML استفاده مي كند مي تواند بوسيله HTTP اطلاعات را انتقال بدهد . بدون اينكه زبان برنامه نويسي ؛ سيستم عامل و سخت افزاري براي آن مهم باشد.
(Web Services Description Language) WSDL
يكي ديگر از استانداردهاي اساسي در وب سرويس WSDL مي باشد. يكي از خواص سرويس ها توصيف خود آنهاست به اين معني كه وب سرويس داراي اطلاعاتي است كه نحوه استفاده از آن را توضيح مي دهد. اين توضيحات در WSDL نوشته مي شود. متني به XML كه به برنامه هاي مي گويد اين وب سرويس چه اطلاعاتي لازم دارد و چه اطلاعاتي را بر مي گرداند.
قبل از اينكه برنامه ها شروع به استفاده از يك وب سرويس بكنند بايد اطلاعاتي درباره آن برنامه را داشته باشند ولي هماهنگ نبودن سازندگان با يكديگر باعث شد كه وب سرويس ها با هم هماهنگ نباشند. وقتي IBM و مايكروسافت تصميم گرفتند تا استانداردهاي خود را يكسان كنند WSDL به وجود آمد. اكنون اين تكنولوژي در دست ساخت است و هنوز كامل نشده است ولي هنوز هم اكثر سازندگان وب سرويس از آن استفاده مي كنند.
هر وب سرويسي كه بر روي اينترنت قرار مي گيرد داراي يك فايل WSDL است كه مشخصات ؛ مكان و نحوه استفاده از وب سرويس را توضيح مي دهد. يك فايل WSDL نوع پيغام هايي كه وب سرويس مي فرستد و مي گيرد را توضيح مي دهد مانند پارامترهايي كه برنامه صدا زننده براي كار با وب سرويس بايد به آن بفرستد. در تئوري يك برنامه دروب براي يافتن وب سرويس مورد نظر خود از روي توضيحات WSDL ها جستجو مي كند. در WSDL اطلاعات مربوط به چگونگي ارتباط با وب سرويس بر روي FTP يا هر پروتكل دير نيز وجود دارد.
WSDL براي برنامه ها طراحي شده است نه براي خواندن آن توسط انسان . شكل فايلهاي WSDL پيچيده به نظر مي آيد ولي كامپيوتر ها مي توانند آن را بخوانند و تجزيه و تحليل كنند. خيلي از نرم افزارهايي كه وب سرويس مي سازند فايل WSDL مورد نياز با آن نيز ساخته مي شود و احتياجي به آموزش دستورات WSDL براي ساختن و استفاده از وب سرويس نيست.
UDDI (Description, Discovery and Integration)
سومين استاندارد اصلي وب سرويس ها به شركت ها و برنامه نويسان اجازه مي دهد تا وب سرويسهاي خود را بر روي اينترنت معرفي كننند . اين استانداردها در اصل بوسيله مايكروسافت؛ IBM و Ariba و 50 شركت بزرگ ديگر ساخته شده است. با استفاده از UDDI شركت ها مي توانند اطلاعات خود را در اختيرا شركت هاي ديگر قرار بدهند و مدل B2B ايجاد كنند.
شركت ها مي توانند وب سرويس هاي خود را معرفي كنند تا وب سرويس ديگران آشنا شوند و از آن در سيتسم هاي خود استفاده كنند . اين استاندارد جديدي است و در سال 2000 ساته شده ؛ كنسررسيوم از شركتهاي صنعتي در حال كار آن هستند ؛ نسخه سوم اين استاندارد در دست ساخت مي باشد.
UDDI يك متن متني بر XML را تعريف مي كند كه در شركت توضيحاتي درباره چگونگي كاروب سرويس شركتشان و امكانات خود مي دهدند . براي تعريف اين كد اطلاعات از شكل خاصي كه در UDDI توضيح داده شده استفاده مي شود. شرك ها مي توانند اين اطلاعات را در UDDI شركت خود نگهداري مي كند و تنها به شركتهاي مورد نظرشان اجازه دستيابي به آنها را بدهند آنها را كه در مكان عمومي و در اينترنت قرار دارند بزرگترين و مهمترين UDDI ؛ UDDI Business Registry يا UBR داردو توسط كميته UCDDI طراحي و اجرا شده است . اطلاعات اين پياگاه در را در UDDL شركت خود نگهداري مي شود ؛ مايكروسافت ، IBM ، SAP و HP اطلاعاتي كه در يكي از چهار پايگاه تغيير مي كند در سه تاي ديگر نيز اعمال مي شود.
اطلاعات بون اين پايگاه داده ها شبيه دفترچه تلفن است . White Pages كه در انها اطلاعات تماس شركت ها و توضيحات متني آنهاست Yellow pages حاوي اطلاعات طبقه بندي شده شركتها و اطلاعات درباره توانايي هاي الكترونيكي آنها مي بشد . Green Pages حاوي اطلاعات تكنيكي درباره سرويس هاي آنها و نحوه پردازش شركت آنها مي باشد.
اطلاعات مجازي و سرويس هاي شركت ها كاملا طبقه بندي شده و اجازه مي دهد كه به راحتي درآنها جستجو كرد . سپس متخصصان IT مي توانند از اين اطلاعات استفاده كرده و شركت ها را براي خدمات بهتر به هم متصر مي كند . با اين شرح UDDI امكان پياده سازي مدل B2B را ايجاد مي كند و شركت ها مي توانند از سرويس هاي يكديگر استفاده كنيد.
شركت هايي كه به UDDI علاقه نشان داده اند قدرت مند و خيلي از آنها از وب سرويس و استانداردهاي آن به در محصولات خود استفاده مي كنند. NTT Communication of Tokyo يكي از شركتهايي است كه در حال اضافه كردن توضيحاتي كه در ساختار UDDOI است . در هر حال شركت ها هوز هم درباره وارد كردن خود در پايگاه هاي عمومي مختلط هستند. اين چيز عجيبي نيست . شركتها ابتدا اين امكانات را فقط براي شركاي خود ايجاد مي كنند . شركتهاي بزرگ نيز براي مديريت بر سرويس هاي خود واشتراك آنها بين قسمت هاي بعدي مختلف از اين استاندارد استفاده مي كنند. وقتي اين استانداراد به حد بلوغ خود برسد و كاربران با آن احساس راحتي بكند استفاده از آن نيز در مكان هاي عمومي قرار خواهد گرفت.
اين تغيير رو به رشد شركت هاي بزرگ كه B2B را به روش هاي قديمي اجرا كرده بوند مشكل است. بعضي نيز اشكال امنيتي بر اين روش مي گيرند و مايل هستند اطلاعات شان را بدهند . اما با گذشت زمان و كامل نشدن اين تكنولوژي و در درك لوزم از آن شركت ها چاره اي جز استفاده از آن ندارند.
© کپی رایت توسط : Mashhad Team (کلیه حقوق مادی و معنوی مربوط و متعلق به این سایت است.)
برداشت مطالب فقط با اجازه کتبی و ذکر منبع امکان پذیر است .
